Nagusientzako fisioterapia ez dago zuzenduta bakarrik bizitzako aldi horretan sortzen diren gaixotasunen alderdi terapeutikora, ez; arazoak saihesteko eta bizi-kalitatea hobetzeko beste modu bat da.

Fisioterapiari dagokionez, bakarrik arazo bat daukagunean beharrezkoa dela sinesteko joera dugu, baina hori ez litzateke horrela izan behar; lehen esan dugunez, mota horretako patologiak saihestu daitezke.

Hirugarren adinekoentzako eguneroko zereginak ahalik eta independenteen egitea ezinbestekoa da; horrela, erosoago eta seguruago sentituko dira.

Zenbaitetan, independentzia ezak autoestimua txikiagotzea, antsietatea eta estresa gora egitea, eta depresioa eragin ditzake.

Hiru fisioterapia-mota daude

  • Fisioterapia diagnostikoa: arazoa agertu eta gero erabiltzen den fisioterapia-mota da.
  • Prebentziozko fisioterapia: arazoa prebenitzea beti da hoberena eta, beraz, fisioterapia-mota honekin pazienteek mugikortasun, indar, eta oreka egokiak izatea bilatzen da, lesioak saihesteko.
    Azkenean, eguneroko zereginak betetzeko laguntza-beharra ahalik eta gehien murriztea nahi da, hirugarren adinekoak ahalik eta independenteen izatea, hain zuzen ere.
  • Errehabilitazio-fisioterapia: lesio edo ebakuntza baten ondorioz egiten dena.

Nagusientzako fisioterapian, oinarrizkoa da pazientearen egoera aztertzea eta, emaitzen arabera, hoberen moldatzen den tratamendua aukeratzea. Horrela, pazientearen argalguneetan ardaztuz, horietan arreta askoz handiagoa jartzeko gai izango gara.

Hala ere, jakin behar dugu nagusiak gaitasun motorrak galduz joatea normala dela, eta askotan geldirik egoteagatik larriagotu daitezkeela. Beraz, erabateko independentzia ez lortzeko aukera dago, baina zenbait hobekuntza nagusituko dira, eta horrek pazienteak bere buruarekiko poztasuna lortzea ekarriko du.